zo magisch, met iemand, bij iemand zijn en nog steeds heel erg in je eigen lijf, voelen en gedachten. zo wonderlijk, dat hij daar, daarbuiten, zoveel teweeg kan brengen vanbinnen. en vloeit het dan over? stroomt het uit mijn poriën? is het waarneembaar? zoals met zoveel, misschien alleen voor zij die er oog voor hebben. zo kwetsbaar. maar ik vind het mooi, dit besef, of dit misschien wel tijdelijk gevoel, dat ik dit alles, dit Voelen niet per se hoef uit te spreken (het voelt als een diepe waarheid). want als het verlangen om dit gevoel te delen voortkomt uit een verlangen naar verbondenheid, herkenning in de ander, dan is dit misschien niet de manier. mijn uitspreken is geen toverspreuk die zijn verlangen zichtbaar maakt, doet ontstaan. dat wil ik ook niet.

Doorgaan met het lezen van “stroomt het uit mijn poriën?”