Toen ik klein was, dacht ik dat dit mijn dromen waren: leerkracht worden, en een lieve man en twee kindjes op mijn dertigste. Nu ik groter ben, besef ik dat ik vooral leerkracht wou worden omdat ik zot was van mijn leerkrachten (ja, ik was dat soort kind), en zelfs één of twee keer hun lievelingetje was. Dat laatste kwam met bonussen zoals de bordenwissers mogen uitkloppen tijdens de pauzes. Heerlijk vond ik dat.
Op mijn 36ste staat leerkracht in mijn top 5 van grootste horrorjobs aangezien ik zeven doden sterf iedere keer dat ik voor een groep moet spreken. Dat van die lieve man en twee kindjes is er ook nog niet van gekomen en was meer een droom die me van buitenaf tegemoet kwam vliegen dan van binnen denk ik.
Vorige week besefte ik ineens een prachtig besef: dat mijn diepere, persoonlijkere dromen misschien, zonder dat ik het goed en wel beseft heb, ondertussen zijn uitgekomen. Een droom die ik heb sinds ik Sex And The City voor het eerst heb gezien, is het leven hebben van Carrie Bradshaw (mijn excuses voor iedereen die nooit naar SATC heeft gekeken en nog nooit van Carrie heeft gehoord). Ik wou haar appartement, haar kleren, haar mannen, haar schrijfcarrière aan haar schrijfbureautje, haar schoenen (maar dan enkel om naar te kijken wegens kasseien in Gent die niet compatibel zijn met mijn op-hoge-hakken-lopen-skills). En kijk, een paar dagen geleden, met een rosétje en sigaret in mijn hand, besefte ik ineens dat ik misschien wel mijn versie van Carrie ben geworden. Ik woon prachtig, ik schrijf, ik bemin mooie mannen en mooie kleren. Net als Carrie zoek ik naar manieren om me dat leven te kunnen permitteren. Daarom dat ik ook, in afwachting van een column bij Vogue waarbij ze me 100 euro per woord betalen, een woordenwinkel heb waarin ik producten verkoop die ik met veel liefde gemaakt en geschreven heb. Dat is eigenlijk wel mijn droomwoordenwinkel dus.
Een andere droomjob van me is mecenas en hoera, ook dat heb ik al wat verwezenlijkt, weliswaar met een krap budget, met mijn website ‘Ruth en de mooie makers’. Daarop interview ik al zeven jaar prachtige creatievelingen en maak ik zo hopelijk ook andere mensen enthousiast over wie ze zijn en wat ze creëren. Ondertussen zijn er al 161 mooie makers. Wat hou ik van dit project en wat ben ik er trots op. Ik kijk uit naar meer moois.
Dus dankbaar. Dat ze zo ineens, op een onbewaakt moment, toch maar kunnen zijn uitgekomen, die dromen. In ’t echt zowaar nog mooier. Het leven is in dromen zoveel creatiever en vrijgeviger dan ons.
P.S. alle mooie makers-interviews zijn gratis online te lezen, net zoals veel van mijn eigen werk. Ik doe dit heel bewust omdat ik heel erg geloof in het toegankelijk maken van schoonheid. Maar mooie makers hebben ook geld nodig om te kunnen creëren. Iets kopen en koesteren van een mooie maker, voor wie wil en kan, moedig ik dus ten zeerste aan.
Foto hierboven (c) Liza François. Liza is één van mijn mooie makers. Je kan haar interview hier lezen.
Ruth Van de steene 