
het is ongelooflijk hoe ik vergelijk met het verleden
(en goddank, het is geen copy paste)

het is ongelooflijk hoe ik vergelijk met het verleden
(en goddank, het is geen copy paste)

als ik verlang, wil ik gaan naar
en
leg ik mezelf tegelijkertijd heel erg
onder een verwrongen vergrootglas

soms lijkt de laag waar ik voel niet helemaal vermengd
met de laag waar gebeurt

de overgave aan het klungelen

zij waarbij je inademt als je ze kruist op straat

dat morsen met woorden met dichtbijheid
met broosheid met blikken
dat verlangen dat maakt soms
vlekken op al pijnlijke plekken

en dan krijg ik jou en
dan schrik ik en dan schrok ik

ik moet dit laten bezinken
en ik wil dat dit van mij is

met jou
anders ga ik scheuren

de kunst is, als het wonder zich aandient,
je niet constant af te vragen of zijn broer niet knapper is

het zal misschien bij blikken blijven

je pakketje is toegekomen.
er zit wat verwarring, verdriet, verlangen in.

dan is de uitdaging toch steeds
te zijn waar je bent