hoe om te gaan met dit verdriet

en alles dat zich eraan vastklampt

gelukkig ben ik al wijs genoeg om te weten… tjah dat we zo weinig weten. met onze prognoses en proberen met emoties de toekomst te voorspellen. het is zo niet te vatten allemaal. gelukkig maar. zelfs in denken te weten wie, wat bij ons past. zelfs als je jezelf wat kent, dan nog kun je het niet weten. het ideaal voorkneden voor je het ontmoet. gelukkig maar. en wel fijn eigenlijk, dat je verrast wordt.

ik weet dat het een donkere dag is

omdat ik de zon al heb gezien

misschien is het samenzijn daarboven wel duizend keer mooier dan vrijen

liefde kijkt verdriet in de ogen en zegt:

“wat ben ik blij dat je hier bent.

in je blik zie ik mezelf weerspiegeld.”

de rede is een bullebak voor verdriet

hij zegt: “jij mag hier helemaal niet zijn,

jij bent te groot en pakt te veel plaats in.”

liefde zegt tegen verdriet: “wat ben ik blij dat je hier bent.

hoe groter jij bent, hoe groter ik mag zijn.”

verdriet heeft vele gezichten

ook lachende

wat een kracht jij mooie man

zelfs in je donkerte gaf je me licht

er zijn er aan wie ik me wel wil verbranden

we hebben allebei de diepte weggestoken

en dan zijn we erin verdronken

het leven gaf je te veel knopen

voor twee handen om te ontwarren

ik heb een mooie man verloren deze week

en het enige dat ik kan denken is

meer liefde

je was op

de enige stap die je nog kon zetten

was uit dit leven

het is een mooi schrikken

het is een mooi snikken

ik verschiet in mijn verdriet

van hoe graag ik je zie