
je moet de shit eerst laten passeren
voor je ze kan doorspoelen

je moet de shit eerst laten passeren
voor je ze kan doorspoelen

je kan maar mooi in het leven staan
door af en toe te gaan liggen

het wonder zit in de chaos en de overgave denk ik.
in het vertrouwen.

Gisteren had ik een heel mooi maar moeilijk gesprek met mama. Ze vertelt me de laatste tijd af en toe hoe moeilijk ze het soms vindt, ouder worden. Minder kunnen doen, dingen vergeten en dan de schrik voor dementie, of om alleen te vallen. Iedere keer dat ze dat met me deelt, heb ik de neiging om subito presto in relativeermodus te schieten. “Maar kijk eens wat je wél nog allemaal kan, en trouwens de zon schijnt en we zijn er nog. Het leven is zo mooi liever positiever, hoera!”

tip voor een zacht leven –
laat af en toe de schouders wat hangen,
wie weet valt er zo wat gewicht af

we zijn met z’n allen heel goed geworden
in het ghosten van elkaars verdriet
als in: als ik het negeer
dan is het er niet

we vinden het zo moeilijk,
het verdriet van een geliefde ontmoeten
terwijl het eigenlijk gewoon vraagt om je voor te stellen
en er even bij te komen zitten

eens niet flink voor jezelf zorgen
is ook zelfzorg

Goed nieuws!
Al mijn sleutelhangers zijn opnieuw in stock.
Je vindt ze in mijn woordenwinkel.
je ligt nu open door een ander
die je met een bot hart heeft gesneden

je vond dat je in me moest snijden
je deed het wel met een proper mes

helen gaat alleen met veel water en zout
in de wonde

mijn bakje verdriet was een tijdje leeg maar nu
weer bijgevuld

ik heb zoveel cadeaus
tijd om ermee te beginnen spelen

jij die me nu zachtjes wiegt
en ik
ik mors al mijn verdriet