
ik wil je lijf bestippelen met liefkozingen

ik wil je lijf bestippelen met liefkozingen

het jonge meisje scant haar huid op imperfecties –
hoe weinig we van schoonheid weten
als ze ons nog gratis wordt gegeven.

en ik kan in jou niet verdragen
waar anderen bij mij over klagen

Allemaal hetzelfde. Ze willen niet werken, geen één. En maar poen scheppen doen ze. Profiteren van ons hardwerkende, propere mensen. Het is een grote schande.
Doorgaan met het lezen van “Alle leefloners zijn vuile profiteurs… ik ook?”

Als mijn witte, westerse mama omgekomen was bij de instorting van het vervallen naaiatelier in Gent waarin ze werkte, zouden we dan wel verontwaardigd geweest zijn? Genoeg om haar baas, die op de hoogte was van de slechte staat van het gebouw, en de winkelketens die met hem zaken deden te boycotten?

haal me open
met zachte woorden

denk je aan mij
in je stiltes

mooi afscheid –
iets breken zonder het kapot te maken

ik zie anders graag
snij liever in mijn eigen vel
dan in dat van een ander

ach het is zo’n immense wens,
“geliefde”

verdriet is gewoon ineens
het gewicht van geluk voelen

het kiezen voor elkaar
met je volle gewicht

ik ga je nooit meer vergeten
ik heb ons luidop gewenst

in echt leven zit altijd een beetje sterven

Weet je wanneer ik me vrij voel? Als ik om tien uur ’s avonds nog pasta voor mezelf maak. Als ik te veel sigaretjes rook bij iemand die ik graag zie. Als ik bij diezelfde te veel wijntjes drink, want dat is een soort tipsy dat niet als leegte voelt.
Dat ik echt kan genieten van een product met een D-score (en vervolgens nog een fruitje eet).
Dat er mensen zijn bij wie je op een veilige manier roekeloos in de liefde mag zijn.