wat is er zo mis met diepte? het is toch waar we allemaal naar verlangen? gedeelde diepte? en zelfs alleen is ze niet slecht. waarom dan onmiddellijk minimaliseren als het ons overkomt?
Categorie: artikel
stroomt het uit mijn poriën?
zo magisch, met iemand, bij iemand zijn en nog steeds heel erg in je eigen lijf, voelen en gedachten. zo wonderlijk, dat hij daar, daarbuiten, zoveel teweeg kan brengen vanbinnen. en vloeit het dan over? stroomt het uit mijn poriën? is het waarneembaar? zoals met zoveel, misschien alleen voor zij die er oog voor hebben. zo kwetsbaar. maar ik vind het mooi, dit besef, of dit misschien wel tijdelijk gevoel, dat ik dit alles, dit Voelen niet per se hoef uit te spreken (het voelt als een diepe waarheid). want als het verlangen om dit gevoel te delen voortkomt uit een verlangen naar verbondenheid, herkenning in de ander, dan is dit misschien niet de manier. mijn uitspreken is geen toverspreuk die zijn verlangen zichtbaar maakt, doet ontstaan. dat wil ik ook niet.
Five ways Sex and the City still makes me swoon
- Friendship goals #1
When Carrie was cheating on Aidan, her swoon-worthy, extremely tall and beautiful furniture-making boyfriend, with Big, her married ex-boyfriend, Samantha was the first person she confided in.
After telling her dirty secret, Carrie asks Samantha: “Don’t you want to judge me, just a little?” Samantha replies as only Samantha can: with a sweet wink and an even sweeter “Not my style”.
Doorgaan met het lezen van “Five ways Sex and the City still makes me swoon”
To come or not to come
Ah, the female orgasm. Source of inspiration for artists, source of perspiration for others. A goal to be reached, a mystery to be solved.
All hail escapism!
One of the definitions of “escape” provided by the world wide web includes the following: to slip away from pursuit or peril; avoid capture, punishment, or any threatened evil; gain or regain liberty.
All good, no? Basically the thing you should do when you find yourself in a bad situation. Then how come escapism has such a bad rep and basically comes down to “running away from reality“?
Parijse gedachten, deel II
En dan wil ik op zoek gaan naar mijn weg en geluk vinden en zelfstandig en onafhankelijk zijn, maar kan het zijn – o de horror – dat ik misschien ook wil waar de anderen voor hebben gekozen: een vriendje? Dat dat ontbreekt? Ik denk dat het niet zo zwart-wit is; net als het zo kan aanvoelen dat ik nu een vriendje nodig heb, kunnen anderen het gevoel hebben dat ze een kindje nodig hebben. Om dat vraagteken op te lossen, dat onvatbare daar, dat gemis van verbondenheid. Het kan zijn dat het opvult, ik hoop het ook. Maar misschien is dit ook gewoon deel van leven. Steeds met alles verbonden zijn, en toch ook soms die grote eenzaamheid voelen. Zijn we met z’n allen op zoek naar de onvoorwaardelijke liefde? Ik denk dat ik vooral ook gekend wil zijn. Opgemerkt.
Insecurity
I used to be afraid to no longer be insecure, afraid it would be replaced by arrogance and insensitivity. I know now this is not true. I know now that it is insecurity that can make you arrogant and insensitive. I know that insecurity can make you inaccessible, can stop every good thing that people feel about you from coming in. It can make you stop seeing yourself. The door is always wide open, however, for the bad things. Insecurity blocks out the good but invites the bad in as if it were a long lost friend.
Parijse gedachten, deel I
Alles wat we doen is één groot antropologisch experiment. Is uitdrukking geven aan onszelf. Tonen wat je maakt aan anderen is ook een vorm van een open hart.
En zoals dat gaat met hoop en dromen, maken ze mij al gelukkig nog voor ze in vervulling zijn gegaan. We gaan immers heel ons leven, stap voor stap, in vervulling.
Weerloos
Het is ook een gebrek aan eigenliefde denk ik, het te veel. Roekeloos zijn met je hart. Het is zo’n teer en weerloos geschenk, liefde. Het smijten op een ander, dan riskeer je dat het breekt bij de landing. En het is dan niet juist om de ander er de schuld van te geven. Hij was misschien gewoon niet voorbereid, niet klaar om op te vangen. Niet zoveel ineens.
Ew, feelings!
Nowadays, to be one of the cool kids you have to be dead inside. Feelings, especially the big ones, are sooo not done. And showing them is social suicide.
Hoera, ik zweet!
Wat heb ik lang gehoopt dat het niet zo was en naar herkenning gezocht bij anderen. Maar ik vrees dat ik de waarheid onder ogen moet zien, op de gezegende leeftijd van 28 jaar: ik zweet meer dan de gemiddelde mens.
I don’t speak sign language
Life is confusing. So is communication. Especially – in my own humble experience – with the opposite sex. Because the sex part always gets in the way, even when you’re not having it. It’s the pink elephant in the room no one is talking about.
What is it with these boys?
What is it with these boys rushing to get into my vagina? Like sex is a glorified hand job. They don’t even consider the possibility of me not being ready for such an intimate act, five minutes after we met.
Hair down there, don’t care
Growing up, I sometimes felt like I was the only one dealing with changing body-related things. Case in point: pubic hair. For some reason I was convinced no other girl my age had to trim that region down below.
Let’s talk about sex, baby
When I was fourteen years old, I was a curious kind of girl. More specifically, I was curious about the human body, luuve making and how it all works. So one fine day, I went to the public library and found a book about said subject (with pictures, yay!).
Ruth Van de steene 