Hoera, ik zweet!

Screen Shot 2016-02-04 at 23.22.44 2

Wat heb ik lang gehoopt dat het niet zo was en naar herkenning gezocht bij anderen. Maar ik vrees dat ik de waarheid onder ogen moet zien, op de gezegende leeftijd van 28 jaar: ik zweet meer dan de gemiddelde mens.

Dit heeft – denk ik – meer te maken met mijn interne temperatuur dan de weersomstandigheden of fysieke inspanningen; alhoewel alles natuurlijk gelinkt is. Als ik hormonale vapeurs krijg bij 30° ben ik bijgevolg nog meer geneigd om in een fontein te springen. Maar ach, het is mijn werkelijkheid: ik ben heel gevoelig en kom vlug in beroering. Een heel mooie jongen zien en bam! ik heb al een vapeur. Een te veel aan mensen om me heen en ik wil al een laagje of drie uitspelen. Overprikkeld zijn is zelfs hele periodes in mijn leven het gevoel geweest dat meer aanwezig was dan rust. Ik mocht nog niet denken aan koffie of ik kreeg al hartkloppingen. De skin-tight mode is dan ook niet aan mij besteed.

Maar nu ik stilaan een beetje uit de ontkenningsfase strompel, mede omdat ik mezelf al iets beter begrijp en meer rust heb, probeer ik ook het mooie te zien aan al die hydratatie. Ik probeer het te zien als een teken dat mijn lichaam werkt. Mijn lijfje staat in vuur en vlam? Water met een snuifje zout to the rescue! The dead don’t sweat denk ik dan. Het bewijst dat ik vol leven zit. Ik heb ook nooit last van droge handen in de winter (al die handcrème uitgespaard!). En kom zeg, zweten doet geen pijn, het is zelfs niet echt ongemakkelijk. Het enige echte probleem is sociaal: ik vergelijk. Ik voel me alleen. Ik denk dat ik niet ben zoals de rest en vind dat heel stresserend (wat, o ironie, tot nog meer transpiratie leidt).

Het zou dan ook heel fijn zijn moest er bijvoorbeeld in liefdesliedjes niet enkel liefelijk gezongen worden over weke knietjes en sneller kloppend hartje (hoe schattig), maar ook eens over vochtige handjes en okseltjes. Dat zou een grote opluchting zijn (want oh zo herkenbaar!).

Maar eigenlijk heeft het negatieve zich vooral al in mijn eigen hoofd afgespeeld. Er heeft me nog nooit iemand op aangesproken, behalve misschien een ex-geliefde die m’n klamme handjes opmerkte aan het spannend begin van ons amoureus avontuur, en dat was niet verwijtend. Eerder lichtjes verbaasd vaststellen.

Dus misschien mag ik mezelf vergeven dat ik niet perfect ben. Als ik iemand ontmoet met klamme handjes, zal ik ook eerder opgelucht zijn en al onmiddellijk een diepe band voelen: joepie, nog iemand waarbij het leven borrelt vanbinnen! Met een snuifje zout.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s