Een paar maanden geleden besloot ik naar een soort kunst te gaan kijken dat niet mijn soort is. Het conceptuele soort, dat nu overigens hip lijkt te zijn. Ik begaf me met een open geest en ietwat klein hart (ga ik daar wel op mijn plaats zijn, tussen al het Hip Volk?) naar een plek waarvan ik wist dat hij bulkt van de conceptuele kunst. En hoera ik had geluk: ik kon onmiddellijk mee met een gratis rondleiding in dit mekka van urinoirs, bakstenen en neon-verlichte woorden. Doorgaan met het lezen van “Een hoogstpersoonlijke ode aan betekenis en niet-lelijkheid”