als het van me af te lezen is

en hij me dan voordraagt

jouw vingertoppen en mijn schouders.

ik mag ervan dromen.

voorlopig enkel stilte.

dat voorspelbaar en laf antwoord.

gelukkig dat ik ze toch ook heb, mijn grenzen.

ze liggen gewoon op onverwachte plaatsen, onder struiken.

je ziet ze niet vanop afstand.

vol vertrouwen of tenminste halfvol vertrouwen.

dat het moeilijk is en dus de moeite.

het onuitgesprokene … het heeft me al doen wankelen

maar ik ben er nog niet over gevallen

zo moeilijk om tijd te maken voor tijd maken.
het zit allemaal te vol. en zelfs al is het met allerlei lekkers,
daar krijg je evengoed buikpijn van.

ik heb zoveel mogelijk van je gedronken

en als er iets pijn deed de dag erna

dan enkel de goesting naar nog

hij heeft zoveel demonen

in vergelijking zijn de mijne een gezellig theekransje

ode aan de mislukte kapitalistjes –

er zit geen verwondering in centen

ZOT DROMEN bestaat er een andere soort.

ik was in mijn hoofd

aan het zoeken naar jou

ik vond je daar in mijn lievelingszetel

ik mocht erbij

jouw liefde en mijn vertrouwen

ze willen me allebei terug

zelfs met slechts een snuifje magie

flans ik iets heerlijks in elkaar

ik kom steeds bij je terug
altijd langs andere omwegen

en iedere nieuwe keer
snap ik er een beetje minder van

– het is een oefening in diepte, denk ik