ze graven zo graag een hol in zichzelf

waar ze alleen in het donker

hun grote gevoel proberen te lezen

we moeten onszelf blijven proberen te zaaien

als een klavertje vier

op het pad zie je de route niet altijd

het leven meer proberen te leven dan te denken

iedereen zit zo geplooid in zijn kleine volle leven

verlangen is een leeg huis

met een prachtig uitzicht

je bent een mooie zoeker maar

zwemt veel te graag

enkel in je eigen diepte

hij zit er nog, bij mij.

stel je het wonder voor,

dat ik er ook zit, bij hem.

en we naar elkaar willen.

het dromen is ze

waar maken

een bloem zien en de vreugde krijgen

ik heb er niet eens mijn armen voor moeten uitstrekken

ik weet niets zeker,

behalve dat ik het wil eren

door het tenminste te proberen

hoe groot zou mijn ziel nu al zijn

hoeveel kan ze nog groeien

ik geef zoveel water maar

we blijven zo’n dor landschap

vandaag was ik proactief treurig 

je antwoordde nog niet 

en ik blijf maar berichten sturen naar mannen –

ze hebben jammer genoeg altijd al andere plannen