we moeten met z’n allen stoppen met elkaar te kneden

dat zorgt alleen maar voor blauwe plekken

lachen naar je mond in de spiegel en

dansen om weer aan te sterken 

ach, controle

zelfs mijn haar luistert niet naar mij

mis je me soms

tussen haar benen

de poëzie gaat altijd over de tranen,

nooit over de snotneus

je een aanwezigheid herinneren

als die er al niet meer is.

hoe doe je dat, onvoorbereid?

hoe bewoog hij in de ruimte, met mij?

het is een kleine dood,

de dood van een wij

als mijn mond stopt

begint mijn lichaam te praten

het is geen ontkenning het is

die plek waar je het afscheid weet –

maar niet voelt

vers verdriet kan ook stinken

mijn lichaam heeft me vandaag verteld

dat ik niet genoeg naar mijn verdriet luister

ik dacht

ik kruip weg op een wolk maar

zelfs de wolken zijn van jou

soms zwem ik in het

verdriet het is zout water

mijn hobbelig parcours

zie je zelfs op mijn gezicht