je kan maar bloeien

als je in de zon staat af en toe

verdriet heeft vele gezichten ook

lachende

en ik verlang naar jou in een ander

waarom neerdalen uit mijn wolk er

is hier niets te zien

en we blijven maar de oudere versies van ons leven bewaren /

kunnen niet kiezen / vergeten op verwijderen te klikken

met advies lijkt het me zo:

je kan maar een zaadje planten

als er al vruchtbare grond is

je weet pas wat je kan dragen

als het op je rug wordt vastgebonden

lichte lunch –

een potje huilen

de zon en ik we gingen een terrasje doen

ze is niet komen opdagen

het verstrengelen

we laten het nu achter

het mag bij geen van ons

meer blijven wonen

wijze theorieën

brakke praktijken

je kan levens niet maar één keer aan elkaar plakken

de lijm droogt op

en ik doe deze breuk zo flink

heb het instorten ingepland

tijdens een yogasessie

ik denk zelfs dat het moet, vallen over je verdriet

en dan blijven liggen naast elkaar

elkaar vergeven voor de pijn

het is niet omdat ik kijk naar mijn verdriet

dat ik er niet over kan vallen