samen verloren lopen

soms gaat zelfs dat niet

laat ons dan verloren liggen

hoog mikken en

even hoog landen.

het durven tonen –

jij, dus

mijn aarde beeft

zijn geven en ik,

open armen

ik denk dat ik het wat te gewoon ben geworden

om weinig te krijgen en alle details te onthouden

dat ik krijg wat magisch is,

niet de tweede beste versie

en nu

de ingrediënten in mezelf proberen klaarleggen

voor al het heerlijks dat we kunnen maken

met hem –

eens een nieuw hoofdstuk en niet steeds opnieuw

lezen opnieuw lezen

als het voelt als de vreugde die wenkt,

dan moet ik wel zot zijn om niet af te komen

er zit bij ons een zaadje van verbondenheid

maar we moeten allebei beslissen het te willen planten in elkaar

wat is het verhaal dat ik over mezelf vertel en

lijkt dat op hun verhaal over mij?

(mijn versie zal wel de langste zijn)

ik ga weer op reis hopelijk een prachtige reis waarin ik dankbaar kan zijn voor de cadeaus van vroeger maar ze niet meeneem in mijn koffer zodat er plaats is om te vullen te ontvangen. schone overvloed in mijn koffer.

ons verhaal opnieuw en opnieuw herkauwen

is steeds moeilijker te verteren

beseffen dat alle bomen mijn bos zijn en dan

de mooiste route kiezen

– twijfel