je bent als verf –

een likje op de juiste plaatsen

kan alles transformeren

afscheid nemen duurt misschien een heel leven,

denk ik vandaag

misschien past zij wel perfect in zijn hart,

geen wringen nodig

jij bent schuurpapier

ik ben weg

probleem –

we zochten dezelfde dingen

op andere plaatsen

verdriet heeft een slecht oriëntatievermogen

weet niet altijd goed waar de uitgang is

ik heb vandaag uit het niets een klop gekregen van verdriet

het is soms een bullebak

eens kijken of ik meer dan hallo tegen mezelf kan zeggen

Vandaag moest ik denken aan die keer dat ik met mama in een klerenwinkel was en er een vrouw voor de spiegel stond, ze had iets aan in een kleur dat ze zelf nooit zou kiezen en ze was prachtig maar ze zag het niet.

 Dat vind ik zoiets beangstigend, dat we prachtig kunnen zijn en dat onze ogen het helemaal verkeerd vertalen. Wat betekent zien dan nog? 

ik ken je al twee verjaardagen niet meer

heb je nu zoveel meer te vieren?

vandaag had ik oud verdriet

in een nieuw jasje

vandaag wil ik alleen maar dwalen

door onze waargebeurde verhalen

diepe wonden ze liggen

met een zacht zuchtje uit de verkeerde mond

ineens weer helemaal open

als mijn lichaam met me praat,

is het vaker roepen dan fluisteren

’t is met mensen als met bloemen

als we openbloeien kan je ons hart beter zien