de kunst is om je te morsen
bij hen die je niet willen opkuisen
1671
als de realiteit slaapt
worden mijn dromen wakker
1670
nog eens proberen binnen kijken door troebele ramen.
1669
ik wil het wel riskeren, de afwezigheid van zwart-wit.
het zijn nooit mijn kleuren geweest.
1668
ben benieuwd bij wie ik nog mooi ga landen.
1667
verdriet dat niet altijd een weg naar buiten vindt.
dan blijft het haperen in mijn hart.
1666
toe, kom maar staan tussen mij
en mijn herinneringen
(zwier me in het hier)
1665
tip van de dag –
geef kusjes op je knieën
1664
je moet de shit eerst laten passeren
voor je ze kan doorspoelen
1663
je kan maar mooi in het leven staan
door af en toe te gaan liggen
1662
het wonder zit in de chaos en de overgave denk ik.
in het vertrouwen.
Elkaars verdriet aankijken
Gisteren had ik een heel mooi maar moeilijk gesprek met mama. Ze vertelt me de laatste tijd af en toe hoe moeilijk ze het soms vindt, ouder worden. Minder kunnen doen, dingen vergeten en dan de schrik voor dementie, of om alleen te vallen. Iedere keer dat ze dat met me deelt, heb ik de neiging om subito presto in relativeermodus te schieten. “Maar kijk eens wat je wél nog allemaal kan, en trouwens de zon schijnt en we zijn er nog. Het leven is zo mooi liever positiever, hoera!”
1661
tip voor een zacht leven –
laat af en toe de schouders wat hangen,
wie weet valt er zo wat gewicht af
1660
we zijn met z’n allen heel goed geworden
in het ghosten van elkaars verdriet
als in: als ik het negeer
dan is het er niet
1659
we vinden het zo moeilijk,
het verdriet van een geliefde ontmoeten
terwijl het eigenlijk gewoon vraagt om je voor te stellen
en er even bij te komen zitten
Ruth Van de steene 