Ode aan niet stressbestendig zijn

Vandaag zag ik een filmpje passeren over soft skills en hoe die alsmaar belangrijker worden op de werkvloer. Een voorbeeld van zo’n uiterst gewilde skill is stressbestendig zijn. Uiteraard. Het is nogal een populaire in de meeste vacatures. In een tijd waarin bijna iedereen een burn-out krijgt, beweert iedereen vooral heel stressbestendig te zijn.
Maar wat bedoelen we eigenlijk met stressbestendig? Het lijkt alsof werkgevers daarmee zeggen op zoek te zijn naar mensen die ondanks alles blijven gaan, in overvolle dagen, met onmogelijke takenpakketten, liefst ook nog eens ’s avonds. Het is vooral door door door blijven doen met die superbelangrijke euh … assignment? Negeer de externe factoren, chaos en slechte organisatie die waarschijnlijk mee aan de oorsprong liggen van je werkstress, doe.gewoon.voort! Doorgaan met het lezen van “Ode aan niet stressbestendig zijn”

Waar zijn we eigenlijk mee bezig?

In een kille, lelijke ruimte zitten wachten op ons vonnis. Zo voelt het. Ik wil hier helemaal niet zijn. Ik gun deze job iedereen. Niet mezelf :). Dit is absurd. Allemaal jonge stakkerds en een paar vrij oude die bijna op hun knieën vallen voor een kutjob.

Het is als mannen met een minderwaardigheidscomplex die je minder respecteren als je seks met hen hebt. Zo ook met jobs. Alsof je al een idiote bent die geen respect verdient omdat je zo dwaas bent om te solliciteren.

Ik zou me eens moeten gedragen zoals sommigen al met mij zijn omgegaan tijdens een gesprek. Vieze blikken, op GSM bezig zijn, telefoon ter plaatse opnemen. Subtiele beledigingen van je werkervaring, willen dat je zou willen sterven voor deze ene, tijdelijke, slechtbetaalde job.

Waarom hier?

Wat is je droomjob?

Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Doorgaan met het lezen van “Waar zijn we eigenlijk mee bezig?”