Vandaag zag ik een filmpje passeren over soft skills en hoe die alsmaar belangrijker worden op de werkvloer. Een voorbeeld van zo’n uiterst gewilde skill is stressbestendig te zijn. Uiteraard. Het is nogal een populaire in de meeste vacatures. In een tijd waarin bijna iedereen een burn-out krijgt, beweert iedereen vooral heel stressbestendig te zijn.
Maar wat bedoelen we eigenlijk met stressbestendig? Het lijkt alsof werkgevers daarmee zeggen op zoek te zijn naar mensen die ondanks alles blijven gaan, in overvolle dagen, met onmogelijke takenpakketten, liefst ook nog eens ’s avonds. Het is vooral door door door blijven doen met die superbelangrijke euh … assignment? Negeer de externe factoren, chaos en slechte organisatie die waarschijnlijk mee aan de oorsprong liggen van je werkstress, doe.gewoon.voort!
Mij lijkt het juist dat iemand die niet stressbestendig is, een enorme aanwinst is voor gelijk welke organisatie. Die persoon is als de kanarie in de kolenmijn, die als eerste aanvoelt dat iets de verkeerde kant uitgaat. Stressgevoelens zijn niet iets om te negeren, te verdoven of om tegen te vechten, maar juist om heel goed naar te luisteren. Stress is immers wijsheid, het zegt: “O ow dit is een fout boeltje, dit is veel te veel.” Het waarschuwt je dat het tijd is om minder te doen, terwijl de boodschap van soft-skill-stressbestendig zijn vooral lijkt te zijn dat je in tijden van stress juist méér moet kunnen doen. Je moet bereid zijn om je eigen gezondheid én gezond verstand te negeren om toch vooral te doen wat het allerbelangrijkste is en dat is die 17 to do’s afgevinkt krijgen tegen het einde van het fiscaal kwartaal.
Het doet me allemaal wat denken aan WALL·E, de schattige afvalrobot uit de gelijknamige Pixar animatiefilm (aanrader trouwens!). De kleine robot blijft zijn taken uitvoeren onder alle omstandigheden, ondanks het feit dat de wereld helemaal veranderd is sinds hij ermee begonnen is en dat zijn werk eigenlijk geen enkel nut meer heeft.
Ondanks dat WALL·E super, maar dan ook superschattig is en een ongelooflijke werkethiek heeft, zou hij toch niet door mijn sollicitatieprocedure geraakt zijn.
Ik ben er namelijk van overtuigd dat het beste dat je kan doen als je stress voelt, vooral niet flink doordoen is, maar juist eventjes stoppen. Stoppen en uitzoomen naar het groter plaatje, om te proberen begrijpen waar de stress vandaan komt. Enkel zo kan je structurele dingen aankaarten zodat de stress kan wegebben. Dat lijkt me veel efficiënter én leuker dan jezelf te gaslighten en te doen alsof alles supergoed gaat. Werk hoeft niet overweldigend en druk druk druk te zijn om zinvol en goed te zijn. Dat lijkt me zelfs een contradictie.
Dus hoera voor werkplekken waar er ruimte is voor zo’n aanpak, en waar stress geen tekortkoming is en iets waar je je over moet schamen. Want als we eerlijk zijn, zijn de meesten onder ons dan niet heel erg niet-stressbestendig? Zijn we niet bijna allemaal stiekem een teer klein geel kanarietje?
En kanarietjes, die kunnen prachtige liedjes zingen. Als ze tenminste niet constant van hun stokje aan het vallen zijn door een toxische werksfeer.
