Het is iets waar ik de laatste tijd heel erg mee bezig ben. Zelfliefde. Van overal komt precies de boodschap dat je een ander niet kunt redden, dat je enkel jezelf kan redden. Dat enkel jij jezelf kan redden. Wel, dat wringt wel wat bij mij. Ik denk dat ik juist heel erg geloof dat we elkaar wel kunnen redden. Misschien is dat zelfs de hele reden waarom we hier zijn. Ik denk dat het allemaal juist heel erg misgaat op het moment dat we denken dat we alles alleen moeten doen. En dat niet lukt. Dan is er zoveel schaamte. Dat is een enorme eenzaamheid.
Wat we zelf mogen proberen, denk ik, is om hulp vragen. Naar de ander durven gaan. En dat is inderdaad heel erg moeilijk, als je jezelf niet een beetje graag ziet. Maar ook hier is het daarna maar dankzij die hulp van anderen en van de liefde, dat we gered kunnen worden.
Anderen proberen helpen lijkt me heel mooie liefde en ook een manier om jezelf graag te zien. De extremen zijn natuurlijk nooit goed: alles weggeven voor de ander, of zodanig bezig zijn met onszelf graag te zien dat we geen oog meer hebben voor de ander (“Ik heb even geen tijd voor je, ik moet vandaag nog minstens 156 minuten werken aan mijn zelfliefde”). Is er iets eenzamer dan je slecht voelen, en dan de boodschap krijgen dat je dat maar kunt oplossen als je zelf, alleen, flink aan je zelfliefde werkt?
Groot verdriet en grote pijn kan je niet enkel dragen met yoga, zelfhulpboeken, TED talks of het rationeel proberen vat krijgen op wat verdriet of pijn is, denk ik. Dat kan allemaal een beetje helpen en verlichten, zeker. Maar bij geliefden zijn, mogen praten en mogen wenen. Gedragen worden. Dat redt, denk ik. Liefde en redden lijkt me vooral iets dat we samen doen.
Ik ben een heel mooi boek aan het lezen, ‘Little Weirds’ van Jenny Slate. Achteraan in het boek bedankt ze. Zo schrijft ze onder andere “Thank you to my sisters, Abby Ciampa and Stacey Slate, for saving my life many times, for being the kindest women I will ever know.”
Dat dus.
Ruth Van de steene 