Ode aan de afwijzing

Ik ga het gewoon zeggen: ik vind dat we elkaar veel te weinig afwijzen.
Nog recent was ik zelf graag door twee verschillende mannen afgewezen. In plaats daarvan kreeg ik van allebei de tegenwoordig razend populaire Oorverdovende Stilte. En daarbovenop de boodschap van een vriend dat ik me toch eigenlijk aan niets anders had mogen verwachten. De stilte is toch duidelijk? Heb ik de artikels dan niet gelezen? Iedereen, op datingapps en ver erbuiten, is elkaar aan de lopende band aan het ghosten. Zelfs zij die er zelf al het slachtoffer van zijn geweest.

Ik wil even verduidelijken dat ik dit alles zeg als iemand die al vaak is afgewezen in haar leven. Voor jobs, de liefde. Dus ik weet waar ik om vraag. En ik zeg dit ook als iemand die zelf al afgewezen heeft.
Het is niet leuk, een nee. Het prikt, het doet verschieten. Maar je kan er wel mee verder. En heel vaak denk ik achteraf zelfs halleluja voor die afwijzing, het ging niets voor mij geweest zijn.

Op werkvlak vind ik het moeilijker om er een uitspraak over te doen, maar op date-vlak lijkt een afwijzing me, op zich, vrij goed te plaatsen. Het gaat over een connectie voelen denk ik, en een keuze om er iets mee te willen doen. Ik ben zelf van mening dat we over de connectie heel erg weinig te zeggen hebben, dus dat ik er moeilijk boos over kan zijn, als de ander die niet voelt. De keuze om iets met een klik te doen, daar valt meer in te beslissen. Maar toch heel mooi eigenlijk, dat we die klungelende vrijheid om te kiezen hebben, en dus ook de vrijheid om niet te kiezen.

De moeilijkste wonde om naar te kijken voor mij, is toen ik geghost ben (nog voor de term bestond, très avant-garde van me) door iemand waar ik een paar maanden iets moois mee gedeeld had. Het was een stilte nadat hij besloten had dat hij ons verhaal niet verder wou zetten. Ik had nog nood aan een beetje contact om het allemaal te plaatsen, ik kreeg het niet. Ik kreeg niets meer. En omdat ik niet wist waar naartoe te gaan met die stilte, bleef ik naar hem gaan. Ik bleef mails sturen, maanden en zelfs twee jaar aan een stuk. Ik voelde me een duts ik werd er een beetje zot van. Met het contact zoeken ben ik maar gestopt toen hij na al die stilte ineens toch een heel harde mail stuurde, dat hij me niet meer wou zien of horen.

Wat zo erg is aan dat alles, is dat al die stilte, en dan al die hardheid, een vuile laag legt over het gedeelde dat eigenlijk wel heel mooi was. En waarom? Lafheid? Het is allemaal zo onnodig egoïstisch en wreed. Want wie stil is, is toch vooral bezig met zijn eigen ongemak over een confrontatie. Je denkt niet aan wat de stilte met de ander kan doen.
Want wat gebeurt er als je niets meer krijgt? Je wordt terug gesmeten op jezelf en je grootste onzekerheden. Dat is wat er meestal gebeurt, bij de meeste mensen. Ik denk niet dat de geghoste vaak denkt: “O jee hij/zij heeft het vast heel moeilijk met zichzelf en kan daarom niet communiceren met mij. Ik wens ze verder veel licht en liefde op hun journey”.

Misschien zijn er wel een paar scenario’s waarin het echt onmogelijk is voor iemand om te communiceren, maar ik durf heel controversieel te beweren dat we misschien vooral met z’n allen wat meer ons fucking best mogen doen. Ik heb ook al prille dingen stopgezet, en ik vond het ook heel moeilijk om daarover te communiceren. Het is immers niet zwart-wit en je weet eigenlijk nooit iets zeker. Maar je kan toch altijd proberen om oprecht te zijn? Je kan toch altijd proberen.

En weet je wat nog het meest choquerende was aan die moeilijke situaties waarin ik de beslissing heb genomen om iets stop te zetten? Het is me warempel gelukt. Ik heb nagedacht over de woorden, een berichtje getypt en op verzenden gedrukt.