Over jonge wensen en oude dromen

Screen Shot 2016-02-04 at 23.22.44 2

Als tienjarig, uiterst braaf meisje had ik twee dromen. Een ervan was leerkracht worden. De andere was een lieve man vinden en twee bloedjes van kindjes opvoeden in ons alleenstaande huis met aangelegd tuintje.

Het heeft vele jaren geduurd voor ik besefte dat mijn jeugddromen helemaal niet mijn dromen waren. Zo had het leerkracht willen worden veel meer te maken met mijn liefde voor de juffen (ja, ik was er zó eentje, het lievelingetje van de juf) dan met een passie om dag in dag uit kennis te proberen over te dragen aan zo’n 25 prepuberale en ongeïnteresseerde jongens en meisjes.

Ergens in mijn wens was ik ook vergeten dat het gros van lesgeven bestaat uit praten voor een groep, een activiteit die ondertussen in mijn top 3 van Meest Gevreesde Activiteiten staat. Doorgaan met het lezen van “Over jonge wensen en oude dromen”

Vuile vluchtelingen en zo: wat er schuilt net onder het oppervlak

Screen Shot 2016-02-04 at 23.22.44 2

Mensen zijn vreemde wezens. Soms lijkt er een wereld van verschil, een regelrechte contradictie te bestaan tussen hoe mensen zijn in hun dagelijks leven, en in hun ideeën en principes over onze wereld.

Begin maar eens tegen je lieve buurvrouw, die altijd naar je lacht als ze je tegenkomt op straat, over de vluchtelingenproblematiek. Of tegen het vriendje van jouw collega over feminisme.

De glimlach verdwijnt op slag en er komt een waas over de ogen. Direct in de aanvalsmodus. Alsof alles wat volgt een persoonlijke aanval op hen en hun hele levensstijl gaat zijn. De meest absurde uitspraken en veralgemeningen volgen. Doorgaan met het lezen van “Vuile vluchtelingen en zo: wat er schuilt net onder het oppervlak”

Een hoogstpersoonlijke ode aan betekenis en niet-lelijkheid

Screen Shot 2016-02-04 at 23.22.44 2

Een paar maanden geleden besloot ik naar een soort kunst te gaan kijken dat niet mijn soort is. Het conceptuele soort, dat nu overigens hip lijkt te zijn. Ik begaf me met een open geest en ietwat klein hart (ga ik daar wel op mijn plaats zijn, tussen al het Hip Volk?) naar een plek waarvan ik wist dat hij bulkt van de conceptuele kunst. En hoera ik had geluk: ik kon onmiddellijk mee met een gratis rondleiding in dit mekka van urinoirs, bakstenen en neon-verlichte woorden. Doorgaan met het lezen van “Een hoogstpersoonlijke ode aan betekenis en niet-lelijkheid”