De sluizen

We zijn allemaal sluizen.

Rondwandelende sluizen met achter slot vanalles gaande.

En dan komen we soms een andere sluis tegen die vanalles in ons losmaakt. Het water vanbinnen begint te woelen en te klotsen. Sommigen onder ons worden bang van al die ongecontroleerde actie ineens, en lopen vlug weg van de sluis die het allemaal veroorzaakt.

Anderen voelen een grote nood om de sluizen te openen, zodat het woelige water een uitweg vindt, kan stromen, liefst in de richting van de sluis die al die onrust, al dat leven veroorzaakt heeft. Maar een sluis openzetten vraagt heel veel moed en inspanning, dus het is geen gemakkelijke beslissing.

Zolang de sluis gesloten is, kan de andere sluis ook helemaal niet weten wat er gaande is. Rustig water of storm, het ziet er langs de buitenkant allemaal hetzelfde uit. Het is maar als de sluizen opengaan dat er kan ontdekt worden wat er allemaal leeft.

En wat dan? De andere sluis kan overweldigd worden door al dat water dat op hem afkomt, die actie die hij veroorzaakt heeft, en hij kan beslissen zijn sluis zelf stevig dicht te houden, bang van de impact. Dan wordt al het water dat zijn kant opstroomt teruggekaatst naar de sluis waar het vandaan komt. Hopelijk is het water tegen dan al wat rustiger geworden, en heeft de sluis er geen spijt van, dat hij opengegaan is.

Maar de andere sluis zou ook kunnen besluiten om zelf open te doen, en wie weet, het water achter zijn slot zou bij hem even woelig kunnen zijn, zodat de ontmoeting van die twee krachtige stromingen een enorm effect heeft. Door het gedeelde geweld komt er veel vrij, heel veel kracht en passie die met elkaar vermengd worden. De wateren vloeien in en door elkaar, en na een tijdje vinden ze een rustiger ritme, een nieuw evenwicht, waar ze zich hopelijk allebei prettig bij voelen.

Maar het delen, het delen doet het water leven.