Ha! Kon ik maar. Wat een opluchting zou dat zijn. Niet meer constant de horizon afspeuren naar De Job. Genoeg zijn, nu, hier. Of dat nu nuttig is of niet.
Op risico fatalistisch te klinken: ik zou dood best wel nuttig zijn, omdat ik dan tenminste niet bijdraag aan de vernietiging van de planeet. Maar bon, omdat ik toch probeer om een optimistje te zijn, denk ik dat ik beter kan.
Want ik durf het nog, zoeken naar iets waar ik goed in zou zijn, ook omdat ik het graag doe.
Een job waar ik na 18 maanden geen burn-out van krijg.
Och ik herhaal mezelf ik herhaal mezelf.
Het is het schuldgevoel.
Er is geen uit-knop aan het zoeken, dat maakt het zo vermoeiend.
Het voelt alsof ik geen recht heb op lichtheid, zolang ik niet financieel onafhankelijk ben.
Het voelt als mijn schuld. Dat ik een verwend nest ben. Dat ik niet genoeg probeer.
Ik wil graag proberen
zachter voor mezelf te zijn.
Ruth Van de steene 