
Leven en dood, het zijn buren. Misschien zelfs vrienden, of geliefden in een haat-liefde relatie die desondanks niet zonder elkaar kunnen. Doorgaan met het lezen van “leven en dood, het zijn buren.”

Leven en dood, het zijn buren. Misschien zelfs vrienden, of geliefden in een haat-liefde relatie die desondanks niet zonder elkaar kunnen. Doorgaan met het lezen van “leven en dood, het zijn buren.”

Ik heb, ik voel, een laagje verdriet. Een laagje niet genoeg zijn, tekortschieten en ook té zijn. Een laagje te veel voelen, een laagje niet gemaakt zijn voor deze wereld (maar wel voor de mijne).
Een laagje verdriet. Doorgaan met het lezen van “een laagje verdriet”

Je niet schrijven als vertrouwen
Heel graag wil ik mezelf begrijpen. Wat ik doe en waarom. Heel graag wil ik de ander zien en me in de ander kunnen verplaatsen. Zonder oordeel, met veel verbazing. Doorgaan met het lezen van “Je niet schrijven als liefde”

I applaud you. You are very wise. Of course you have intimacy issues, anyone in his right mind should have them. Intimacy is beautiful but also incredibly scary. It’s basically a gamble with your heart and sanity at stake, and no guarantee of winning the jackpot. Doorgaan met het lezen van “A love letter to all the single girls who think they have intimacy issues”

Ach die schrik van schrijven over gevoel.
Alsof raken op intellectueel niveau meer waard is.
Heeft het zin om iets te maken als je jezelf er niet in legt?

Ik was zo zeker, soms, dat er tussen ons iets ging gebeuren. Doorgaan met het lezen van “Overspel”

Why?
It comes out only when it is ready to come out and not a moment sooner. You can’t force it. The best you can do is make the process more pleasant by sitting in a room with nice facilities when it’s happening. Doorgaan met het lezen van “Writing = peeing”

Ik kan niet in hokjes steken, ik kan niet in mondjesmaat graag zien. Doorgaan met het lezen van “Therapie #354”

En het voelen is zoveel groter nog dan het zien. En dan vraag ik mij af wat minnaars voelen. Doorgaan met het lezen van “Zien”

goh sterfelijkheid. zo dubbel. aan de ene kant heel mooi als je je er bewust van bent, omdat het een uitnodiging kan zijn om in het leven te staan en er dankbaar voor te zijn. maar er is ook zoveel… angst en niet vatten. Doorgaan met het lezen van “dood en dromen”

We zijn allemaal sluizen.
Rondwandelende sluizen met achter slot vanalles gaande.

Recently I once again made the mistake of reading online comments, this time about a beautiful, rock and roll-ish photoshoot of Taylor Swift for Vogue. A variation on “Eww, she’s so awkward” seemed to be a popular opinion. My first thought while reading these comments was how very sad it is, this reflex to immediately attack a beautiful young woman, if not by scrutinizing her body, then by lashing out at the vibe anonymous internet twats think it exudes.

Als kind laat je het komen, jezelf zijn, word je niet verlamd door zelfbewustzijn.

I cried when I was not there with him, in the moment.
I cried thinking about what is always there: loss and goodbye.