
winter –
kloofje in je hand en
tussen ons

winter –
kloofje in je hand en
tussen ons

ik huis in mijn kwetsbaarheid
het is hier heel gezellig maar ook eng want
de deur kan niet op slot

hoe een beslissing in een heden
een vieze laag heeft gelegd over het verleden –
ik ga nooit alle vlekken kunnen uitwassen

ik spartel met het leven,
dartel met jou
– een samenvatting

ik kan daar echt niet tegen, plechtigheid.
dat bestaat meestal op plaatsen die heel fragiel zijn
en als een kaartenhuis in elkaar storten
als je er een beetje mee lacht.

Vandaag zag ik vanuit de tram een jong meisje wandelen naast een oudere vrouw, misschien haar oma. De vrouw had haar hand op de schouder van het meisje gelegd en was prachtig. Ze was magnetisch, heel mooi gekleed en met een ongelooflijke uitstraling. Ik bedacht me dat ik graag zoals haar zou zijn, later. Liefdevol, mooi op een manier die niets met het veinzen van jeugd te maken heeft en helemaal zichzelf. Ik wil ook nog op mijn zeventigste op een zaterdagnamiddag in het stad slenteren naast iemand die ik graag zie. En dan uitstralen: ik ben vreugdevol hier, ik heb tijd en veel te geven.
Ik vond het zo leuk dat ik merkte dat ik liever de vrouw met de grijze haren wou zijn dan opnieuw het meisje. Ik was nieuwsgieriger naar haar en haar – het kan bijna niet anders – kleurrijke leven.
Het is een leuk besef, dat ik iets heb om naar uit te kijken en naar te streven, en niet terug verlang naar een versie van iets dat me al gegeven is.
Ik merkte het toen ik onlangs veranderde van deodorant. Ik ben namelijk nogal een zweter en besliste een paar weken geleden dat ik nu eindelijk eens een sterkere variant ging kopen in de apotheker. En ik moet zeggen, ik merk een verschil. ’t Is te zeggen: ik merk mezelf minder op. Ik ruik veel minder mijn, wel ja, zweetgeur. Dus hoera, missie geslaagd, zou je denken. En ja, het is gemakkelijker. Ik ben misschien wat minder zelfbewust. Er minder mee bezig. Ik doe minder kattenwasjes. Ik ben minder uitdagend voor andere neuzen misschien ook. Maar tegelijkertijd stel ik vast dat ik mezelf iedere morgen, bij het aanbrengen van mijn deo, zo ook een beetje uitwis. Doorgaan met het lezen van “Een kleine ode aan een morsig leven”

‘k zit vast in jou en
mis m’n vrijheid niet
De afgelopen maanden heb ik achter de schermen gewerkt aan twee nieuwe creaties: een notaboekje en een nieuwe bundel. Dat deed ik niet alleen. Een mens doet nooit ofte nimmer iets alleen. Ik kreeg mooie hulp van een mooie vriend, Arthur De Keyser, met wie ik al een paar keer heb samengewerkt. Hij en zijn cute creatief kopje helpen me met de vormgeving en een daaraan verbonden existentieel crisisje hier en daar. Doorgaan met het lezen van “2 nieuwe creaties”

ik deed het dit jaar al honderd keren
cv + motivatiebrief = solliciteren.
van de VDAB kon ik inmiddels al leren:
er zal vast wel iets aan mij mankeren.
ik ben code rood en moet dringend proberen
om véél meer en nog ruimer te appliceren.
dat er bij elke vacature ook honderd anderen proberen
en ik niet alleen goed, maar als beste moet presteren
dat voor een flutjob inclusief vijf maagzweren
enkel gecertificeerde godinnen mogen appliceren
doet niet ter zake dus: flink het spook van de depressie bezweren
en uiteraard, uit dit alles, heel veel reuze wijze lessen leren.
mag het wat zachter, want ik vermoed, het enige verschil tussen ik en jij:
ik pruts gratis, jij krijgt er een salaris bij.
– 24 oktober 2017
Fijn nieuws! Een paar van mijn producten zijn terug van weggeweest, waaronder dit stickervel, maar ook de to-dolijst voor zachtwerkende mensen en het mini-boekje. Allemaal boordevol mooie woorden, of dat probeer ik toch steeds.

Vanaf nu tot en met 6 maart hoef je geen verzendingskosten te betalen bij aankoop van 2 of meer bundels in mijn woordenwinkel. Mix en match naar hartenlust!

In het begin van het humaniora had ik een nieuwe rugzak nodig. Als het aan mijn mama lag, was dat een Eastpak geworden, toen helemaal de rage. Maar nee nee nee, Ruth moest en zou een Kipling hebben, en dan nog liefst een heeele grote. Ik weet niet helemaal meer waarom dat zo belangrijk voor mij was, maar ik denk dat ik die gewoon mooier vond. Ze waren ook betere kwaliteit en duurder, en ik was waarschijnlijk toen ook al een veeleisend prinsesje.
Wat ik wel nog honderd procent zeker weet: hip was Kipling toen absoluut niet. Ik ben, en dit is in de optimistische versie van het verhaal, best wel wat geplaagd met mijn rugzak op school. Ik heb het ook niet lang volgehouden en vrij snel mijn Kiplingaapjes verloochend. Mijn Authentieke Zelf loud&proud zijn was het me precies niet waard om gepest te worden. De laatste jaren van het humaniora had ik dus ook gewoon een beige Eastpak.
Maar dus. Wat zag ik vanavond? Een überhip kunstschoolmeisje, zowat alles wat ik niet was op 14, met een knaloranje Kiplingrugzak.
Vleugje hilarisch, het leven.

Ik wil graag iets delen over delen. En delen versus stelen. Dit is een heel moeilijke om over te schrijven omdat ik niet als een grof, ondankbaar trutje wil overkomen.
Ff beginnen met een korte samenvatting: bij mij gaat dit over auteursrechten en die komen hierop neer: ik heb het auteursrecht op mijn werk, en eigenlijk mag niemand er iets mee doen zonder mijn toestemming.
Maar dus. Ik deel heel veel van mijn werk vrijelijk en gratis op verschillende kanalen zoals mijn blog en hier op Instagram. Dat doe ik bewust en in de hoop dat mijn woorden zorgen voor troost, herkenbaarheid, een lach, verbondenheid. Doorgaan met het lezen van “Over delen en stelen”

Vier na middernacht, ruim tipsy in het Zuidstation. En dan ben ik dankbaar voor mama, L., de liefde. Zij die aan me denken als ik er niet ben. Want er is zoveel eenzaamheid en ik heb me al zo weinig alleen gevoeld. Er is zoveel liefde in mijn leven. Gelukkig, want anders zou een avond gaan drinken en (aiai) roken eindigen in veel tristesse. Nu voelt het als grote luxe, proberen dicht te komen bij anderen door een beetje mezelf kapot te maken en los te laten. Doorgaan met het lezen van “3 juli 2019 om 00:21”